Οι ανησυχίες των άλλων

• Του Αγγελου Σταγκου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Είναι φανερό ότι η Ευρωζώνη κυρίως, αλλά και όλος ο κόσμος, ανησυχεί για το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες αύριο το βράδυ. Για πολλούς και διαφόρους λόγους, όχι μόνον οικονομικούς, η Ελλάδα αποτελεί ακόμη συστημικό κίνδυνο και δεν είναι τυχαίο ότι τόσο πολλοί έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ με τη χώρα μας. Αλλοι για να επισημάνουν τους κινδύνους για την ίδια, αν οι Ελληνες ψηφοφόροι επιλέξουν συνειδητά ή ασυνείδητα την έξοδο από την Ευρωζώνη, άλλοι για να προσπαθήσουν να συμβάλουν στην επικράτηση της κοινής λογικής, άλλοι για να προστατεύσουν την Ευρωζώνη και το διεθνές σύστημα, άλλοι για να τονίσουν ότι δεν υπάρχει ανώδυνος τρόπος αντιμετώπισης των τεράστιων προβλημάτων της Ελλάδας και άλλοι για να υπογραμμίσουν την αποφασιστικότητά τους να μην υποχωρήσουν μπροστά στις ανεύθυνες δοξασίες και απαιτήσεις που κυριαρχούν στον προεκλογικό δημόσιο διάλογο.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που επιθυμούν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Είτε γιατί την θεωρούν «κακό σπυρί» που αν αφαιρεθεί θα ανακουφίσει τα υπόλοιπα μέλη και με αυτήν την έννοια θα βοηθήσει στη θεραπεία του συνόλου που σήμερα δοκιμάζεται. Είτε γιατί ειλικρινά πιστεύουν ότι μία χώρα σαν τη δική μας, που δεν έχει διοίκηση, παραγωγή, ανταγωνιστικότητα και βούληση για να διορθώσει τις αδυναμίες της, δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια φορά κι έναν καιρό... οι εκλογές στην TV

• Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Kάποτε η τηλεοπτική μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων έμοιαζε με πανηγυράκι. Λαμπερά πρόσωπα, ακριβά σκηνικά, περίτεχνος φωτισμός, πολλά βιντεογουόλ, χαμόγελα, αστειάκια, καλλιτέχνες, επικοινωνιολόγοι, υποσχέσεις για ένα φωτεινό αύριο. Αν ανατρέξουμε σε παλαιότερα φύλλα της «Καθημερινής», στις τηλεοπτικές σελίδες που περιγράφουν στις εκλογικές βραδιές της τελευταίας οκταετίας, μεταφερόμαστε σε άλλον αιώνα, σε άλλο πλανήτη.

Τη νύχτα των ευρωεκλογών του 2004 ακούστηκαν στα κανάλια οι όροι «ταβανώνω» και «πατώνω». Τότε έλεγαν ότι η Νέα Δημοκρατία «ταβάνωσε», χτύπησε οροφή, συγκεντρώνοντας το μέγιστο του ποσοστού της (43%), ενώ το ΠΑΣΟΚ άγγιξε τον εκλογικό του πάτο (34%) καθώς στο μέλλον δεν θα μπορούσε να φέρει χαμηλότερο ποσοστό. Η νίκη της Ελλάδας επί της Πορτογαλίας την προηγούμενη μέρα, στην πρεμιέρα του Euro, είχε προκαλέσει πανεθνική αγαλλίαση, είχε αμβλύνει τα κομματικά μίση και τα πάθη. Κάποια στιγμή στον ΑΝΤ1, ενώ το σήμα «Ευρωεκλογές 2004» παρέμενε χαμηλά στην οθόνη, οι κάρτες με τις ψήφους αντικαταστάθηκαν από πλάνα του αγώνα ενώ οι παρουσιαστές συνομιλούσαν τηλεφωνικά με τον ποδοσφαιριστή Στέλιο Γιαννακόπουλο.

Η Ελλάδα από Δευτέρα…

• Του Σωκρατη Tσιχλια, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Είναι κοινό μυστικό ότι η κρίση στην Ευρωζώνη κορυφώνεται. Τα δικά μας χάλια μοιάζουν πταίσματα μπροστά στο πρόβλημα των δύο θωρηκτών, Ισπανίας και Ιταλίας. Και στις δύο μεγάλες αυτές οικονομίες, η κρίση δανεισμού κλιμακώνεται και ο κίνδυνος να μεταδοθεί από στιγμή σε στιγμή στην Ευρωζώνη είναι μεγάλος.

Οταν λοιπόν η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ προειδοποιεί την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι ίσως διαθέτει λιγότερους από τρεις μήνες για να δώσει λύση στο πρόβλημα, για την Ελλάδα μετά τις εκλογές, υπάρχει μόνον ένας δρόμος: να είναι παρούσα στις εξελίξεις, να μη δώσει αφορμές, να μην αφήσει περιθώρια «ατυχήματος». Και αμέσως μετά, με τις κομματικές σημαίες σε υποστολή και με κυβέρνηση όσο το δυνατόν ευρύτερης αντιπροσώπευσης και κύρους, οφείλουμε ταχύτατα να υλοποιήσουμε ένα εθνικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο.

Ψήφος καθ’ εκάστην

• Του Παντελη Mπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

«Αυτές οι εκλογές», είπε ένας από τους αρχηγούς, «δεν είναι εκλογές για την παράταξη, δεν είναι εκλογές για το κόμμα μας, δεν είναι εκλογές για τον... (εδώ ονόμασε τον εαυτό του, με τριτοπρόσωπη σεμνότητα), δεν είναι εκλογές για κανέναν από μας. Είναι εκλογές για την πατρίδα. Είναι εκλογές για την Ελλάδα». Να λοιπόν που την αλήθεια τη μαθαίνουμε κι από αγχωμένο και εκνευρισμένο, κι όχι μόνο από το δίδυμο της γνωστής παροιμίας: Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να αποδειχθεί καλός ψηφοσυλλέκτης και να μη δώσει στους εσωκομματικούς αμφισβητίες άλλη ευκαιρία γκρίνιας ή ειρωνείας, ανασύρει το μέγα άλλοθι: την πατρίδα. Και λέγοντας πως αυτή τη φορά δεν ψηφίζουμε για κόμματα και παρατάξεις και τους αρχηγούς τους, λέει αυτό που ποτέ δεν θα ’θελε να του ξεφύγει, αλλά τον παγιδεύει η ψηφανασφάλεια: ότι τις άλλες φορές, τις «κανονικές», ψηφίζαμε για το κόμμα (που αυτοταυτιζόταν βέβαια με την πατρίδα) και τον αρχηγό (που φυσικά αυτοσυστηνόταν σαν παράκλητος της Ιστορίας), Αλλά τώρα... Τώρα σοβάρεψαν τα πράματα...

Ωρες ιστορικής συνευθύνης

• Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Η χώρα ψηφίζει αύριο και είναι τρελό ότι κανείς δεν μιλάει για τη δραματική κατάσταση της πραγματικής οικονομίας ειδικώς τους τελευταίους τρεις μήνες. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή επιχειρηματίας -από τον μεγαλύτερο ώς τον μικρομαγαζάτορα- που να μην εκπέμπει την ίδια αγωνία. Κανείς δεν πληρώνει κανέναν, η οικονομία καταρρέει και μαζί με τις προβληματικές επιχειρήσεις συμπαρασύρονται και οι υγιέστατες που πνίγονται από το έλλειμμα ρευστότητας. Οι δε πολίτες αρνούνται να υποβάλουν φορολογικές δηλώσεις λόγω της ψηφοθηρικής και στρουθοκαμηλικής αναβολής στη συμπλήρωση των εκκαθαριστικών.

Αυτή είναι η τραγική κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από την ψήφο μας και είναι σχιζοφρενικό ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν.Δ., ακόμη και τις τελευταίες μέρες, καλλιεργούν τεράστιες προσδοκίες στους πολίτες, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές μας φέρονται διατεθειμένοι -σε τούτη τη στιγμή τουλάχιστον- να αποδεχθούν τις όποιες ελληνικές διεκδικήσεις. Το αντίθετο μάλιστα.

Κι έτσι κλειστήκαμε «από τον κόσμον έξω»

• Tης Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Είμαστε εντός ή εκτός Ευρωζώνης; Και πώς μεταφράζεται αυτό στην καθημερινότητά μας, στην κοινωνική συμπεριφορά ή στην πολιτική στάση μας; Είπε πρόσφατα ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος: «Την Κυριακή 17 Ιουνίου 2012 θα κριθεί αν ουσιαστικά η Ελλάδα θα επανέλθει ή όχι στην Ευρωζώνη. Ακούγεται σαν παραδοξότητα, αλλά δεν είναι. Δυστυχώς, ο εθνικός και πολιτικός λόγος που εκπέμπεται αυτή την περίοδο εντός κι εκτός Ελλάδος από τις πολιτικές και όχι μόνον ηγεσίες μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα έπαψε να έχει συμπεριφορά χώρας Ευρωζώνης. Επικυριαρχούν και πάλι ο ιστορικός λαϊκισμός και η εθνική πλάνη».

Οσο κι αν η φράση αναπαράγει μία συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και καιρό, συνοψίζει από την άλλη, καίρια, την αγωνία ενός σεβαστού ποσοστού του πληθυσμού να μη βιώσουμε την περιδίνηση με άγνωστο προορισμό. Είναι εντελώς διαφορετική η πτώση σε μια έστω και με βαθιές ρωγμές Ευρωζώνη και διαφορετική συνθήκη να βρεθούμε πτωχοί και αποσυνάγωγοι σε ένα περιβάλλον ισχυρών συνασπισμών και αμείλικτων συμφερόντων. Χωρίς εθνικό σχεδιασμό, χωρίς αποθέματα οικονομικά και πολιτικά.

Αύριο ψηφίζουμε για την Eλλάδα!

Σύμβολο της Ελλάδος, η σημαία κυματίζει στην κορυφή του ελληνικού Κοινοβουλίου με το μαρμάρινο ακροκέραμο. Η σημαία πάντα ενώνει.

• Tης Eλενης Mπιστικα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/6/2012

Aισθάνομαι υποχρεωμένη απέναντι στους αναγνώστες μου, τους αυθεντικούς της εφημερίδας και τους άλλους που διαβάζουν τη στήλη από το Διαδίκτυο, ν’ ανοίξω τα χαρτιά μου. Tο «Σημειωματάριο» άρχισε με την επανέκδοση της «Kαθημερινής», που είχε σιγήσει στην 7χρονη δικτατορία, στη μεταπολίτευση. 1974-2012 είναι 38 χρόνια που είμαστε μαζί, ενημερώνουμε, σχολιάζουμε, κρίνουμε, προτρέπουμε για πολιτιστικούς ή φιλανθρωπικούς σκοπούς, «μιλάμε» με τους αναγνώστες που κι αυτοί, μέσω της αλληλογραφίας, απαντούν, κρίνουν, δίνουν θέματα, συνηγορούν, όπως στη διάσωση του συγκροτήματος οκτώ προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Aλεξάνδρας, γεγονός που πέρασε απαρατήρητο από την Aκαδημία Aθηνών, ακόμη και ως τελεσίδικη απόφαση του Συμβουλίου της Eπικρατείας! Aπό τη στήλη αυτή επί επτά συναπτά έτη δόθηκε η μάχη για να κηρυχθεί διατηρητέα η ζωντανή πάντοτε, προσφυγική, γειτονιά. Xάρις και στο κύρος της «Kαθημερινής» που φιλοξένησε στη στήλη αυτή την ειδησεογραφία, εισακούσθηκε το αίτημα και η μάχη κερδήθηκε.