Tου Στεφανου Κασιματη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 09/09/2009
Η εξάρτηση από τον πολιτικό βίο και τη ρουτίνα του είναι ίσως ισχυρότερη και από εκείνη της νικοτίνης. (Το παράδοξο, βεβαίως, είναι ότι συνήθως ο εξαρτημένος δεν βλάπτεται, ενώ συχνά βλάπτονται όλοι οι άλλοι...) Ουδείς εξεπλάγη λοιπόν όταν η κατ’ εξοχήν εμβληματική μορφή του αρχαϊκού ΠΑΣΟΚ, ο Ακης Τσοχατζόπουλος, έσπευσε πρώτος να καταθέσει στην Ιπποκράτους αίτηση υποψηφιότητας για τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Ουδείς εξεπλάγη όμως -φαντάζομαι ούτε και ο ίδιος- όταν η ηγεσία του κόμματος τού έκοψε τη φόρα, υποχρεώνοντάς τον χθες να αποσύρει οικειοθελώς την υποψηφιότητα, παρά να αντιμετωπίσει τον εξευτελισμό της απόρριψης.
Ο Ακης Τσοχατζόπουλος πληρώνει τώρα το πραγματικό τίμημα του τρόπου ζωής στον οποίο είχε αφεθεί τα τελευταία χρόνια. Ο αποκλεισμός του είναι ο λογαριασμός για τη γαμήλια δεξίωση στο George V των Παρισίων και για τη φιλοξενία -όπως μας βεβαίωσε ο ίδιος- που δέχθηκε σε πολυτελή παραθαλάσσια βίλα στο Πόρτο Χέλι, ιδιοκτησία της αδελφής γνωστού και αμφιλεγόμενου βιομηχάνου, την οποία πέρυσι είχε μισθώσει ο Παύλος (του Κωνσταντίνου) με την πολυμελή οικογένειά του, για τις καλοκαιρινές διακοπές τους.
Αυτά τα στοιχεία θα έβαζαν τον απλό άνθρωπο στον πειρασμό να χαρακτηρίσει «βασιλικό» τον τρόπο ζωής του πάλαι ποτέ Beau Brummell του ΠΑΣΟΚ - και, προφανώς, βασιλικές συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές σε ένα κόμμα του οποίου ηγείται ένας αληθινός Πρίγκηψ. Σήμερα, ο ανδριάντας του Beau Brummell (του Αγγλου δανδή, ο οποίος στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα αποτέλεσε την επιτομή της ανδρικής κομψότητας της περιόδου της Αντιβασιλείας) ορθώνεται στην Jermyn Street: τον δρόμο του Λονδίνου με τα ακριβότερα καταστήματα ανδρικής ένδυσης. Ο ανδριάς του Ακη πού θα πρέπει να υψωθεί; (Προτάσεις αναγνωστών, ευπρόσδεκτες...)
Παρήγορο, ωστόσο, είναι ότι, όπως τονίζει στη δήλωση του, συνεχίζει σταθερά «τη συστράτευση, συμπόρευση (...) με τις λαϊκές δυνάμεις» και ότι αγωνίζεται πάντα «για ένα δυνατό, δημοκρατικό, λαϊκό, κοινωνικό, σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ». Φυσικά, από την κατοικία του στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Αλλωστε και ο Λένιν από τη Zυρίχη έστησε τη δουλειά...
Musee des Beaux Arts
Είναι ο τίτλος του πολυδιαβασμένου ποιήματος που εμπνεύσθηκε ο Αγγλος ποιητής Γ. Χ. Οντεν από τον πίνακα του Μπρέγκελ «Τοπίο με την πτώση του Ικαρου» (1558), που εκτίθεται στο μουσείο των Βρυξελλών. Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω καλά, αλλά θα προσπαθήσω να μεταφράσω τους πρώτους τέσσερις στίχους: «Για τη συμφορά δεν έκαναν ποτέ λάθος / Οι Παλαιοί Δάσκαλοι· πόσο καλά καταλάβαιναν αυτοί / τη θέση της στ’ ανθρώπινα· πώς συμβαίνει / Ενώ κάποιος άλλος τρώει ή ανοίγει το παράθυρο ή απλώς βαδίζει άτονα».
Οπως λοιπόν στον πίνακα, ένα παιδί πέφτει από τον ουρανό μέσα στη θάλασσα και γύρω από τη σκηνή του δράματος η ζωή συνεχίζεται κανονικά (το καράβι την πορεία του, ο γεωργός το όργωμα), έτσι και χθες το μεσημέρι, όταν το πανελλήνιο ζούσε το δράμα της πτώσης του Ακη, στη 1.50 μ. μ. ο Κώστας Σημίτης, συντροφιά με τη σύζυγό του, εμφανίσθηκαν στο καφέ «Βιβλιοθήκη» του Κολωνακίου, όπου, μαζί με το καπουτσίνο τους, απήλαυσαν «ολίγη αγαπημένη πολιτεία, ολίγη κίνηση του δρόμου και των μαγαζιών», για να θυμηθώ τον Καβάφη. Δοθέντος του ασυνήθιστα εξωστρεφούς χαρακτήρα της πρωτοβουλίας του πρώην πρωθυπουργού, ο καχύποπτος παρατηρητής (όχι εγώ, ασφαλώς!) θα έλεγε ότι γιόρταζαν το gran finale του Ακη, μίας -ούτως ή άλλως- οπερατικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ...
Το δράμα πλαισιώνεται με μια ακόμη σκηνή καθημερινότητας, χρονικά προγενέστερη της παραπάνω. Λίγο μετά την δωδεκάτη μεσημβρινή, ο Γιώργος εμφανίσθηκε στο κομμωτήριο του Βαγγέλη Χατζή στο Νέο Ψυχικό. Μπήκε μόνος (η κουστωδία περίμενε έξω), φορώντας το σήμα κατατεθέν τούτης της προεκλογικής εκστρατείας: το άσπιλο λευκό Brooks Brothers πουκάμισο. Να σημειώσω προς χάριν των κανονικών ανθρώπων ότι το εν λόγω κομμωτήριο είναι το ακριβότερο και το πιο «χάι» του είδους (τα ραντεβού κλείνονται ως και δύο μήνες προηγουμένως). Εντούτοις, ο Γιώργος απέδειξε για μία ακόμη φορά την πανθομολογούμενη απλότητά του, καθήμενος σε μία από τις απλές, τις κοινές πολυθρόνες και όχι στο σεπαρέ με τη μαύρη κουρτίνα που προορίζεται για τους σελεμπριτάδες.
Ως προς τη συμπεριφορά ήταν καλός και ζεστός, ως συνήθως. Χαιρέτησε έναν προς έναν τους κομμωτές, συνοδεύοντας κάθε χαιρετισμό με ένα σχόλιο (π. χ., για τις φαβορίτες του ενός που εξαφανίσθηκαν, για τις ανταύγειες του άλλου που τόσο του πηγαίνουν κ. λπ.), σχόλια που φανερώνουν προσωπικό ενδιαφέρον, αλλά επίσης ενισχύουν την πεποίθηση του απλού ανθρώπου ότι στο επίκεντρο της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι ο άνθρωπος. Για να περάσει η ώρα, του πρόσφεραν δύο περιοδικά μόδας, ξενόγλωσσα και υψηλής ποιότητος. Δεν καθυστέρησε πολύ στο κομμωτήριο ούτε ταλαιπώρησε τον κομμωτή. Χρειάζεται μήπως να σας εξηγήσω τον λόγο; Είναι ορατός στον καθένα...
